Microaggressions

De terreur van de microaggressions grijpt om zich heen. Als een gif verspreidt het zich in de samenleving. Een paar actievoerders presenteren een overgevoeligheid, en oefenen sociale groepsdruk uit om onderwerping aan het nieuwe taboe af te dwingen. Het begon in Amerika en komt nu deze kant op.

Het typisch Nederlandse 'doe normaal' wordt vervangen door het beschamen van mensen die zich normaal gedragen. Vrijheid van meningsuiting wordt ingeperkt, woorden worden verdacht gemaakt. Het bezwaar maken tegen microaggressions is zelf een vorm van agressie.

Na de gekte van de Amsterdamse overheid, die 'dames en heren' schrapt, heeft de olievlek al binnen een week de Nederlandse Spoorwegen bereikt. Velen zullen volgen: congresvoorzitters, hoogleraren in collegezalen, burgemeesters in de gemeenteraden.

Onverdraagzaamheid

De strategie is dat degene die in het openbaar nog 'dames en heren' zegt, voor schut gezet zal worden met een correctie. Dat agressieve gedrag heeft van politiek correct Nederland het groene licht gekregen. Net zoals eerder gebeurde met het zwartmaken van Zwarte Piet. Onschuldige mensen worden beledigd en beschuldigd. Hun gevoelens worden niet van belang gevonden.

Microaggressions zijn het ideale wapen van de goedmens (vreselijk woord, maar dan snapt u de psychologie van de onruststokers waarover we het hebben). Intolerante leden van een minderheid die het in een democratie niet kunnen winnen, leggen zo toch hun wil op aan de meerderheid. Zoals ook elites en NGO's niks met democratie hebben en hun eigen policor agenda uitvoeren.

Smoes

Het gebruikte excuus is dat er met gevoelens rekening gehouden moet worden. Maar dat is een drogreden. Er zijn heel veel gevoelens van heel veel mensen in Nederland waarmee geen rekening gehouden wordt. Waar de overheid niet eens in geïnteresseerd is. Het koketteren van instanties met de eigen goedheid is niet meer dan schijn, omdat er sprake is van selectieve verontwaardiging over een vermeende misstand, met gelijktijdige onverschilligheid ten aanzien van andere gevoeligheden.

Dit is het spel dat politici en media spelen: zorgvuldig worden de onderwerpen geselecteerd waarop ze de samenleving op ondemocratische wijze willen veranderen. Met oorverdovende stilte op een hele rits andere pijnpunten. Het is die oneerlijke selectiviteit die rechtsgevoel en democratie in de samenleving ondermijnt en om die reden bestreden moet worden.

Dwarsliggers

Volgens de NRC bestaat kedeng niet meer. Als automobilist heb ik lang niet meer in een trein gezeten, dus het is nieuw voor mij. Het spoorwegennet blijkt voegloos gemaakt te zijn. Heeft het Journaal niet gehaald.

Fokker 50

Een trein zonder kedeng is als een auto zonder fossielebrandstofmotor, een Fokker zonder propellers, een WK zonder Oranje. Het was vertrouwd, maar is niet meer van deze tijd. 

Berlagebrug

Knap dat ProRail dat voor elkaar gekregen heeft. Metaal zet uit als het warm wordt. Hoe vang je dat op? De sneeuw is nog nauwelijks verdwenen of de Berlagebrug wordt al natgespoten door de gemeente Amsterdam. Als de dood dat oververhitting door warm weer de constructie onbruikbaar maakt, waardoor de Vrijheidslaan de aanblik zou bieden van een autoloze zondag.

Autoloze zondag

(Even verder gelezen...)

Ah! Het komt door de dwarsliggers. Die zijn niet meer van hout maar van beton. Daardoor kunnen ze de spanning in de spoorrails als gevolg van uitzetting, beter aan. Zo verloor de treinreis aan charme maar werd ze in ruil daarvoor veiliger. (Moesten we op het Binnenhof ook hebben, zulke stevige dwarsliggers.)

Binnenhof

Als je wissels passeert, zoals bij een rangeerterrein, moet je nog wel kedeng kunnen horen. Bij Onnen heb je er zo een, op de route van Westerbork naar Nieuwe Schans. De mensen die onvrijwillig naar Polen reisden hoorden veel kedeng onderweg, dagen- en nachtenlang. Het was meestal ook een van de laatste geluiden die ze nog gehoord hebben.

Westerbork

Joods Palestina

Er was een conflict tussen moslims en christenen in Spanje en Portugal, vele honderden jaren geleden. Er was een conflict tussen moslims en christenen bij Wenen, een paar honderd jaar geleden. Nu is er al een eeuw lang een conflict tussen moslims en Joden in Palestina. Het is telkens hetzelfde fenomeen: moslims raken eerder veroverd gebied weer kwijt. Dat is een volstrekt normaal historisch verschijnsel.

Veroveringen

Het Iberisch schiereiland was niet islamitisch, het was door Arabieren veroverd. De Balkan was niet islamitisch, het was door Ottomanen veroverd. Palestina was niet islamitisch, het was door Arabieren veroverd. Islamitische heersers hebben veroverd land nooit vrijwillig teruggegeven, er kwam altijd strijd aan te pas.

Saoedi-Arabië

De joods-christelijke cultuur verovert de gebieden telkens terug die het was kwijtgeraakt. De enige echte islamitische grond is Saoedi-Arabië. Mekka en Medina zijn authentieke islamitische heiligdommen. Jeruzalem is dat niet, dat ligt in gebied dat ingepikt en inmiddels weer terugveroverd is. De Joodse koning David maakte haar 3000 jaar geleden tot zijn hoofdstad. Een religieus gebouw alleen (de Al-Aqsamoskee is minder dan 1400 jaar oud) levert nog geen politieke en staatkundige rechten op.

Politiek opportunisme

Maar politieke leiders hitsen hun volgelingen op om de geschiedenis te negeren. Dat levert veel ellende op. Veel beter zou het zijn dat Arabieren erkennen dat ze historisch gezien geen aanspraak op Palestina kunnen maken. De huidige bewoners hebben een vooroudergeschiedenis die niet verder reikt dan 250 jaar. Het Joodse volk heeft duizenden jaren oude banden met Israël en zal die uiteraard nooit opgeven. Dat begrijpen weldenkende Arabieren ook wel.

Gewone man de dupe

De moslimburgers op de Westoever hebben zelf niets gehad aan de eeuw van verzet tegen de loop van de geschiedenis. En het zijn hun belangen die voorop zouden moeten staan. Zij hebben welvaart nodig, banen, huizen, bedrijven, onderwijs, gezondheidszorg. Palestijnen die Israëlisch staatsburger zijn trekken aan het langste eind. Zij hebben toekomstmogelijkheden die voor de inwoners van de West Bank niet weggelegd zijn. Vandaar dat volgens een enquête al een derde van hen ervoor zou kiezen om ook burger van Israël te worden. Daarvoor is eerst nodig dat ze niet langer gegijzeld worden door de Palestijnse Autoriteit.

Er moet meer gehuild worden

Vanaf een bepaald moment zijn we in Nederland heel uitbundig gaan rouwen. Daar piekerden we vroeger niet over. Dat komt omdat de hoeveelheid leed fors verminderd is. Ingetogenheid was onvermijdbaar als ouders om de zoveel tijd weer een kind moesten begraven. Niet te lang treuren en weer een nieuwe baby maken, was de strategie, Rembrandt wist er alles van. Sommige echtparen verloren negen kinderen.

Stel je voor dat je kind overlijdt en twee jaar later is er weer een nieuwe baby. Heeft die dan ouders die nog steeds bezig zijn met de verwerking van het sterven van het vorige kind? Zou niet gezond zijn voor de pasgeborene.

De dood is grotendeels verdreven uit de samenleving. We worden tientallen jaren ouder dan heel lang geleden en verreweg de meeste kinderen worden volwassen.

In de jaren 70 verongelukten er nog meer dan 3000 mensen in het verkeer. Terwijl het aantal weggebruikers sindsdien fors toegenomen is, daalde de sterfte met 80%. Het gevolg is dat een sterfgeval door een ongeluk nu veel meer indruk maakt.

Met vliegtuigen idem dito: die dingen vielen nogal eens uit de lucht in de begintijd van de luchtvaart. Nu is het uitzonderlijk als er iets mis gaat met een toestel van een gerenommeerde maatschappij. Met als gevolg een zeer publieke en langdurige rouw. Waarbij de nabestaanden soms meer zichzelf dan de verloren dierbaren als slachtoffers lijken te beschouwen.

Voor degenen die de ramp met de MH17 slechts als een tragisch nieuwsfeit hebben ervaren, wordt de aandacht ervoor wat te veel. Een columniste in het AD formuleerde het wel erg bot, maar zelf hoef ik na drie jaar ook niet meer van Nieuwsuur te horen wat er nou weer aan de hand is met die BUK-raket.

De schrijver Grunberg schijnt gezegd te hebben dat je niet langer dan een jaar moet rouwen. Ik kan me daar wel in vinden. Rouw is een natuurlijk en lichamelijk proces. Het vereist huilen. Wellicht huilen sommige mensen te weinig, als ze door rampspoed getroffen worden. Als je huilt, past je systeem zich aan de nieuwe omstandigheden aan. Je neemt afscheid van de overledene. En het verdriet gaat over. Het verlies blijft groot, maar kan dan aanvaard worden, want het is verwerkt.

Vluchtelingen gaat om geld

Tijdens de mediahype over een dood jongetje op een strand van Turkije, een tijdje geleden, werd niet de vraag gesteld, wat zo'n kind mag kosten. Dat gebeurt ook niet als er weer een overvolle boot met Afrikanen vlak voor de kust van Libië gered moet worden.

Over geld praten we niet

Zielig is gratis, is de boodschap die ononderbroken uitgezonden wordt. Tijdens de ongenuanceerde asielpropaganda wordt een discussie over het financiële plaatje steevast vermeden. Het onderwerp geld is taboe. Althans voor de media, voor de burger niet.

Minderjarige asielzoekers

Welgestelde inwoners van Den Helder kregen er lucht van dat niet-blanke jongeren in hun wijk gehuisvest zouden gaan worden door het Centraal Orgaan opvang asielzoekers. Als door een adder gebeten ondernamen de gedupeerden meteen actie: als de sodemieter kochten ze het pand in kwestie op, om uitvoering van de snode plannen van de overheid de voet dwars te zetten. Tegenover de zieligheidscampagne stellen zij de waarde van hun vastgoed als belangrijkste overweging. De hoge inkomens zijn als de dood dat de prijzen van hun huizen kelderen, als opgeschoten immigrantenjeugd hun villawijk onveilig komt maken.

 

Reuring ontbreekt

Dat is dus de werkelijkheid: beter een dood jongetje op het strand, dan verlies lijden op je volgende huizentransactie. Zieligheid verdwijnt als overweging zodra de rekening begint te lopen. Het gelijkheidsideaal sneuvelt prompt. Afkeer van zwarte minderjarige kinderen die geld kosten is zo groot, dat meteen de strijd aangebonden wordt als ze het geprivilegieerde territorium binnendringen. En gek genoeg vindt het Journaal dat zo onbelangrijk, dat het gênante onderwerp de uitzending van acht uur niet gehaald heeft. We hebben nog nooit een debat op tv mogen zien waarin de afweging tussen geld en fatsoen gemaakt werd. Zo'n discussie is zo politiek incorrect dat verzwijgen en wegkijken zoals altijd de voorkeur genieten.

Koninklijke Marine

Nou verdienen marineofficieren niet zo veel, maar ik ben er eigenlijk best benieuwd naar of er (oud-) marinepersoneel betrokken is bij deze hardvochtige bejegening van gekleurde jeugd. Het zou nog gekker zijn, als er opvarenden bij zouden zitten van oorlogsschepen, die eerst nog drenkelingen uit de Middellandse Zee hebben gevist en het vervolgens onaanvaardbaar vinden als ze om de hoek komen wonen.

Rechtsstaat

Ik zou me doodschamen als ik het de jongeren uit zou moeten leggen dat Nederland eigenlijk een apartheidsstaat is, en hun aanwezigheid daarom niet op prijs gesteld wordt. Het zou wel van fatsoen getuigen als de rechter de koopovereenkomst waardoor het COA naast de betwiste woning grijpt, nietig zou verklaren, aangezien die gesloten is vanuit racistische motieven. De term racisme wordt te pas en meestal te onpas gebruikt in Nederland, maar blank en rijk Den Helder is er wel een loepzuiver voorbeeld van.

Hoofddoekjes en de vrijheid van godsdienst

Er bestaat veel verwarring over het begrip 'vrijheid van godsdienst'. Voor sommigen betekent het dat alles moet kunnen, zolang je je maar op een godsdienst beroept. Anderen vinden elke uiting in het kader van de vrijheid van meningsuiting oké. Nederland heeft een lange, diepgewortelde traditie, als het gaat om vrijheid van godsdienst. Het hoort typisch bij dit land. Maar het betekent iets anders dan de uitleg die er nu vaak aan wordt gegeven.

Zelfbeheersing

Vrijheid van godsdienst betekent dat de overheid burgers niet mag vervolgen vanwege hun religieuze opvattingen. Daarmee wordt veiligheid gegarandeerd. Daarnaast is Nederland al eeuwenlang een multiculturele samenleving. De roomse en protestante culturen gunden elkaar vaak het licht in de ogen niet. De vrijheid van godsdienst is een middel geweest om de maatschappij beter te laten functioneren. Het betekende ook: niet alleen mag je elk geloof aanhangen, maar je hebt ook rekening te houden met anderen. Vrijheid van godsdienst was geen doel, maar een middel. Roomsen mochten in Amsterdam hun geloof belijden, maar wel in schuilkerken. Vrijheid van godsdienst betekende niet: de vrijheid om te provoceren.

Joden

Portugese Joden die vervolgd werden, konden vierhonderd jaar geleden in het veilige Amsterdam komen wonen. Maar hen werd door het stadsbestuur wel duidelijk gemaakt, dat ze niet al te opvallend gekleed moesten gaan en geen grote optochten in de stad mochten houden. Wil je een verdraagzame stad, hou dan rekening met elkaar en ga niet lopen provoceren. Jouw religie is weliswaar legaal, maar accepteer ook dat niet iedereen er even enthousiast over is.

Nederlands

Ik moest aan deze geschiedenis denken toen BN'er Noraly Beyer te kennen gaf het dragen van hoofddoekjes door presentatrices van het Journaal, geen goed idee te vinden. Om precies dezelfde reden als het stadsbestuur van Amsterdam in de 17e eeuw: ga andersdenkenden niet lopen provoceren. Daartegenover staat Ahmed Marcouch, die zich onvoldoende bewust is van de Nederlandse traditie en zelfs hoofddoekjes bij de politie ingevoerd wil zien. Vrijheid van godsdienst betekent niet het recht van provocatie. Het gaat in een rijkgeschakeerde maatschappij niet alleen om je zin krijgen maar ook om samenleven. Het vermijden van provocatie is heel erg Nederlands (ondanks de ludieke uitzondering van provo in de jaren 60). Rijke kooplui lieten grachtenpanden bouwen met bescheiden gevels; met je succes loop je niet te koop. De weelde zat aan de binnenkant, in vaak indrukwekkende interieurs.

 

Multiculti

Noraly Beyer is geen oude boze witte man, dus ze mocht haar kritische opmerkingen maken zonder door politiek correct Nederland aan de schandpaal te worden genageld.
Dat is winst. Islam-bashing is heel on-Nederlands, maar hoofddoekjes zijn dat eigenlijk ook. Niet omdat ze islamitisch zijn, maar omdat ze niet bijdragen aan een beter functioneren van de multiculturele samenleving. Ik denk dat het de belangen van moslims in ons land ten goede zou komen als ze wat dat betreft wat Nederlandser werden.

De doodlopende weg van rechts

De overwinning van Macron in Frankrijk wordt door links gevierd als een groen licht voor een verdergaande integratie van Europa. Hoewel de kiezers rechtser zijn geworden, gaat het beleid naar links. Rechts heeft zichzelf politiek buitenspel gezet.

Macht

In de parlementaire geschiedenis was het meestal de regel dat een oppositieleider een potentiële regeringsleider was. Rechts heeft zichzelf de afgelopen jaren zo onhandig georganiseerd, dat de extremere stromingen de overhand hebben gekregen. Daarvan zegt de meerderheid van de bevolking, ondanks haar onvrede: die willen wij niet aan de macht hebben. Zoals Wilders geen premier kan worden in Nederland, zo wordt Le Pen geen president in Frankrijk. De kunst van politiek bedrijven in een democratie is het veroveren van de helft van de stemmen plus één. Dat vereist de steun van heel veel gematigde kiezers. Die kunnen de leiders van PVV en Front National niet bemachtigen, daarvoor zijn zij te impopulair.

 

Brexit

De Britten hebben - net op tijd - gebruik gemaakt van de politieke blunder van David Cameron om een referendum uit te schrijven. Dat is namelijk de enige manier waarop een land zich aan de macht van de EU kan ontworstelen. PvdA, D66 en GroenLinks hebben daarop eieren voor hun geld gekozen en hun steun voor het bindend referendum schielijk ingetrokken. Om die reden. Nederland kan daardoor de EU niet verlaten en zal - stapje voor stapje - opgaan in een Verenigde Staten van Europa.

 

Hergroepering

Het enige alternatief is een reorganisatie op rechts: alleen gematigde leiders en partijen kunnen een meerderheid achter zich krijgen. Thierry Baudet wordt door links alvast zo zwart mogelijk gemaakt, om juist dat te voorkomen. Zolang de EU-gezinde partijen nog een meerderheid hebben, dankzij de anti-islam-koers van Wilders, trekken de meest vrijheidslievende burgers aan het kortste eind.

Schot in eigen voet

Het is heel ironisch dat het juist rechtse krachten geweest zijn die een verrechtsing van het beleid gedwarsboomd hebben. Naast Wilders waren het de jongens van het Oekraïne-referendum die de leden van de elite zo schuw gemaakt hebben, dat die ervoor gekozen hebben de invloed van de burger een halt toe te roepen. Gebrek aan strategisch inzicht heeft rechts zo de das omgedaan.

De rekening van elitair links

De grootste politieke verandering deze eeuw is dat gematigd links is weggevaagd. Deze stroming is verslagen door extreemlinks, dat nu de controle heeft over grote delen van de oude media. De PvdA is gedecimeerd en ook de socialisten in Frankrijk zagen hun partij instorten. Jonge mensen die een politieke carrière nastreven zullen de sociaaldemocraten links laten liggen wegens gebrek aan toekomstperspectief, waardoor deze partijen tot sterfhuis gereduceerd worden.

 

Elite

Tegenover de dominantie van extreemlinks in kranten en op tv, staat hun geringe aanhang onder de bevolking: hoe fanatieker de instelling, hoe minder de steun in de samenleving. De reden daarvoor is dat de agenda van extreemlinks fors afwijkt van het linkse program van oudsher. De zorg voor armoedebestrijding is vrijwel verdwenen - de lage inkomens worden met dedain bekeken en afgescheept met voedselbanken. Het accent ligt op de speerpunten milieu en ras. Een financieel draconisch klimaatakkoord en een geestdriftig streven naar massa-immigratie zijn daar de opvallendste uitingen van.

 

Tegengeluiden

Behalve dat extreemlinks onder de bevolking geen poot aan de grond krijgt, zit het hen dwars dat de oppositie tegen hen op de sociale media groeit. Begrijpelijkerwijs zijn ze geen fan van al die nieuwe mogelijkheden voor het vrije woord en de roep om de een of andere vorm van censuur wordt in de oude media daarom ook al luider.

 

Huren

Door de suprematie van extreemlinks in de neoliberale cultuur zitten de oorspronkelijke linkse kiezers met de gebakken peren. In de grote steden krijgen nieuwkomers schaamteloos voorrang op de huizenmarkt ten koste van mensen die al op de wachtlijst stonden voor een sociale huurwoning toen de oorlog in Syrië nog moest beginnen. Heel opvallend dat het linkse geweten daar niet op aanslaat. Meer dan 70 jaar na de Tweede Wereldoorlog heeft de elite van Nederland de woningnood nog steeds niet opgelost en is ze ook helemaal niet van plan om dat te gaan doen.

Koopkracht

Een ander gevolg van neoliberalisme en globalisme is dat er een grote druk op het loongebouw is ontstaan waardoor het vooruitzicht van materiële verbetering van de leefomstandigheden door periodieke loonstijgingen verdwenen is voor de meeste mensen. Het immateriële feestje van extreemlinks hakt er materieel fors in bij gewone mensen. Het is dat Wilders electoraal op een doodlopend spoor is beland doordat hij door VVD en CDA in de ban is gedaan, anders zouden meer verweesde kiezers die de welvaartsgroei aan hun neus voorbij zien gaan bij de PVV hun heil zoeken.

Spanning

Door de ontstane patstelling voor mensen met lage inkomens - hun belangen zijn wel urgent  maar er dient zich voor hen geen belangenbehartiger meer aan - zal de druk in de samenleving verder oplopen, omdat zij degenen zijn die de rekening gepresenteerd krijgen voor massa-immigratie en klimaatakkoord. En ook deze kruik gaat zo lang te water tot hij barst.

The rage of the left

A lot of people are amazed at the outrage that is pouring out of the left lately. What on earth could provoke so much anger? Is it about content, are policies not liberal enough, is there worry about poverty or lack of jobs? Is it considered unacceptable that so many people are a victim of crime?

 

Hate

No it isn't. It's about something totally different: the left is outraged like an immature parent watching an authentic child's lust for life. The hate of the left is caused by the disobedience of the White House. It isn't doing what it is supposed to do: be politically correct all of the time, use the right wording, be as ignorant as they are. Instead it has got a mind of its own! That is what infuriates them. The very independence of the people who put Donald Trump into office.

 

Prosecution

The ideal of the left is a psychological dictatorship, where they are in charge. They see themselves as good so what could possibly be wrong about that. They see themselves just as the catholic church did, a few hundred years ago. They created the Holy Office to prosecute those who violated the rules of the ruling class. Like the inquisition, the Democrats want to take the trespassers to justice, their justice. And they run into the same problem as the church in Spain did in the fifteenth century: there is no crime. So they desperately try to find one, an excuse, in order to justify their hate towards those who refuse to submit to their will.

Authoritarianism

The hysteria on the left is fundamentally different from the mood of the left in the seventies. Hippies were relaxed, peaceful, positive, trusting. They disliked aggression. Today's outrage isn't liberal, it is authoritarian. It has nothing to do with wanting a better world or more happy people. Today's left is the ignorant parent who only wants to have his way, and is willing to fight independence and freedom tooth and nail.

Irrationaliteit

Irrationaliteit is de kwaal van onze tijd. Politieke correctheid, islam-bashing, Trump-bashing, klimaathysterie: allemaal irrationeel. Let op het vuur waarmee mensen zich aan dat rijtje ondeugden overgeven: het gaat nooit gewoon om meningen, er is telkens sprake van een groot fanatisme.

Daarmee zijn die extreme uitingen allemaal eigenlijk een vorm van narcisme: het voelt erg goed om er zulke absolute opvattingen op na te houden. Het overstemt elk innerlijk conflict, elke twijfel. Wat heerlijk om zo totaal gelijk te hebben.

En degenen die het er niet mee eens zijn? Dat zijn xenofoben, islamofoben, racisten, seksisten, fascisten dan wel klimaatgekkies, sneeuwvlokjes of hippies. Het is een geruststellend idee dat de tegenstander niet goed snik is en geheel niet deugt. Je mag tegenwoordig alles vinden, als het maar radicaal en ongenuanceerd is.

Loopbaan

Een serieuze klimaatwetenschapper heeft daarmee wel een groot probleem: als hij de stapel informatie van hoog opgeleide klimaatsceptici tot zich heeft genomen, moet hij wel erkennen dat een flink aantal van hun tegenargumenten hout snijden en daarmee de gangbare theorieën aan het wankelen brengen. Maar hardop zeggen kan hij dat niet. Stel je voor. Hoe moet hij de financiering van zijn volgende onderzoeksproject rondkrijgen als hij een reputatie opbouwt van criticaster? Promoties kan hij ook wel vergeten, voordat hij het weet zou hij de hint kunnen krijgen eens naar een andere baan om te gaan kijken. Met andere woorden: zijn wetenschappelijke carrière is gestrand.

U heeft voor Nieuwsuur nog niet één wetenschapper gezien die benadrukte hoeveel onzekerheden er nog zitten in de rekenmodellen die gehanteerd worden. Integendeel: onverminderd wordt benadrukt hoe slecht het klimaat ervoor staat. Wat u hoort is niet een intelligente, volwassen man of vrouw, maar een activist die zijn verantwoordelijke denken al heel lang geleden op nul heeft gezet.

Waar u naar kijkt is kuddegedrag: de afzonderlijke leden snappen heel goed in welke richting gemarcheerd dient te worden, en men pleegt een maximale inspanning om zulk aangepast mogelijk gedrag ten toon te spreiden.

Mensen zijn bangeschieters: ze streven ernaar zo min mogelijk risico te lopen op sociale afwijzing. Hoe absurd hun beweringen ook zijn. Zolang de groep je haar goedkeuring schenkt, kan je niets gebeuren. Totdat je tien, twintig, of dertig jaar later je teksten terugleest. Dan kun je jezelf wel voor de kop slaan: hoe heb ik zo stom kunnen zijn! Oud-CPN'ers kennen dat heel goed. Die behoorden in de jaren 70 tot een tamelijk dwaze partij die studentleden de grootst mogelijke onzin liet beweren. Beschaamd kijken ze nu dikwijls terug op die tijd.

Kritisch

Ondertussen zitten we er maar mee: al die grote mensen die weigeren hun grotemensenverstand te gebruiken, en de wereld bijna uitsluitend ideologisch bezien en daarbij hun common sense overboord zetten. Het lijkt nog het meest op het begin van de Eerste Wereldoorlog: toen was de mensheid ook collectief gestoord en stortte zij zich massaal op een slachtpartij die zijn weerga niet kende.

Heel veel pijn en schade later begon pas het besef door te dringen dat we als mensen blij moeten zijn gezegend te zijn met een kritisch verstand en dat je kinderen niet vroeg genoeg kunt leren daar uitputtend gebruik van te maken.

Rechtse onverdraagzaamheid

Kinderen hebben de gewoonte niet meer dan acht uur per dag naar school te willen gaan. Dat heeft onder andere tot gevolg dat schoolgebouwen elke dag zestien uur lang leeg staan. Dat is onhandig, denken sommige eigenaren van schoolgebouwen. Kunnen we daar niet wat mee? Als we nou vertrekken gaan verhuren, voor allerlei activiteiten, kunnen we de kosten voor zo'n gebouw mooi drukken.

Allerlei verenigingen hadden daar wel oren naar: fitnessclubjes, bridgeverenigingen, muziekgezelschappen, sporters, allemaal gingen ze 's avonds of in het weekend schoolgebouwen huren. Ook werden er lezingen gehouden. Dat ging lange tijd goed. Totdat gelovigen die zich door de islam laten inspireren zich meldden. Dat deed op rechts woedende toorn ontbranden: is-la-mi-se-ring! De Volkspartij voor Vrijheid en Democratie stelde zelfs vragen over deze misstand aan de overheid.

Tegenover de klimaatgekte en andere ontsporingen van links heb je wat rechtse tegenkrachten nodig, voor mensen die zich graag door het gezonde verstand laten leiden. Maar het moet gezegd: hysterie is ook rechts niet vreemd, getuige de ophef die men over het zalenverhuurbeleid meent te moeten maken.

Een kleine voorspelling: als een gemeente zou weigeren vergaderruimte te verhuren aan een moslimgezelschap, ten einde 'islamisering' van Nederland tegen te gaan, zou de onafhankelijke rechter korte metten maken met zulke discriminatie.

En dat weet de VVD ook wel.

De haat van de media

De mainstream media zijn in de greep van een obsessie: die verschrikkelijke man in het Witte Huis moet kapot. Wat hij misdaan heeft ontgaat de neutrale toeschouwer, maar het is in elk geval erg. Heel erg. Zo erg als Nixon en Clinton.

Wat was er mis met Nixon? Hij had de wet overtreden. Dat mag niet, ook niet als je president bent. Daar trok hij zich niks van aan en daarom moest hij het veld ruimen.

En Clinton? Die had in the Oval Office een blow job gekregen van een jonge stagiaire. Niet erg netjes, maar ja, Democraat, dus het werd hem niet al te euvel geduid door de liberale pers. Net zomin als zijn justitiebeleid dat tot een explosie had geleid van het aantal zwarte Amerikanen dat in de gevangenis opgesloten werd volgens het bizarre adagium three strikes and you're out.

Bij de Democratische president John Kennedy liepen de ongehuwde vrouwen destijds in en uit. Het was geregeld een drukte van belang in het zwembad van het Witte Huis. Dat hoefde niet gelekt te worden, want de journalisten wisten er alles van. En hielden hun mond dicht. Openbaarheid moet politiek wel gelegen komen.

 

Innocent

Zwak element in de huidige hysterie van de media: van Donald Trump zijn geen misdrijven bekend. Dat hij heel andere opvattingen heeft over sociaal wenselijk gedrag, was al breed uitgemeten voor de presidentsverkiezingen, en die weerhielden het Amerikaanse volk er niet van hem hun stem te geven. Integendeel: zijn afkeer van politieke correctheid wordt door tientallen miljoenen Amerikanen als bevrijdend ervaren.

Koortsachtig zoeken nepjournalisten daarom naar nieuwe munitie. Dankzij criminelen in de omgeving van Trump, lekt er nogal eens wat uit. Als de daders daarvan gepakt worden hangt ze een celstraf boven het hoofd. De media hebben geen probleem met al deze wetsovertredingen. Er wordt nu gepoogd de Amerikaanse president weg te zetten als een kompaan van Moskou. Dat klinkt erg ongeloofwaardig, maar het publiek heeft wel vreemdere zaken voor zoete koek geslikt. Vooruit, een Godwin: Goebbels slaagde erin de Duitse bevolking hele rare dingen te laten denken. Veel mensen zijn te aardig om kritisch te kunnen denken en laten zich helaas makkelijk door propaganda manipuleren.

Het roept de vraag op waarom westerse journalisten zo massaal in de fout gaan. Qua aanzien bungelen ze al ergens onderaan op de maatschappelijke ladder, samen met politici, waarom dit riskante spel?

Verlies

Op basisscholen zijn ze berucht: jongetjes die een conflict hebben verloren en dan gaan pesten. Dat is wat de media nu aan het doen zijn. Kinderen die hun nederlagen niet verwerkt hebben, slaan aan het treiteren. Het is kinnesinne. Ze hebben hun pijn niet opgelost maar omgezet in haat. Ze gunnen de winnaar zijn succes niet. En Trump heeft kolossaal veel succes. Hij scoort met alles wat hij aanpakt. Terwijl hij helemaal niet deugt! Volgens het journaille dan. Onverteerbaar. Moet stuk.

Het is het klassieke antwoord van de mens die zijn lot niet weet te hanteren: hij wil wraak. Verdriet wordt niet geuit maar omgezet in agressie. Deze mensen hebben hulp nodig. Met heel veel begrip. En dan breken ze meestal en barsten ze in tranen uit. Het werkt bevrijdend om je pijn eindelijk te voelen en te verwerken.

Komt u een verslaafde Trump-basher tegen? Wees vriendelijk, geef hem alle ruimte om zijn gevoelens te uiten. De smadelijke nederlaag in november van de zich superieur wanende maar corrupte Hillary is voor menig journalist een schokkende en krenkende gebeurtenis geweest. Praat erover, probeer hem behoedzaam de pijnlijke realiteit te laten zien: zelfs de meerderheid van de blanke vrouwen in Amerika moest haar niet. En neem de tijd: het loslaten van illusies kan wel een hele presidentiële ambtstermijn in beslag nemen.

Maar dan gloort er hoop: u zult zien dat de verslaggever over ruim drie jaar al een stuk beter uit de voeten zal kunnen met de herverkiezing van president Trump.

Niet oké

Wie heeft dat rare woord oké bedacht, als reactie op informatie die iemand geeft?

Ben je nog weggeweest?
- Nee, ik had een lekke band.

Oké!
- Nou nee, dat was helemaal niet oké, ik moest een heel stuk lopen, terwijl ik last heb van mijn knie.

Oké!
- Echt niet, dat doet hartstikke zeer, als ik hem te veel belast.

Oké!
- Nou moet je ophouden, anders gaat onze relatie er echt onder lijden.

Oké!
- Oké, eruit jij, ik wil je hier niet meer zien!

Het moeizame namenmonument

Het moest er komen, het eerbetoon voor de levens die beëindigd werden door de holocaust. De slachtoffers hebben er recht op: als zo'n lot je treft moet je herinnerd worden. Maar het is niet gelukt een vorm te vinden waar iedereen happy mee is.

Het ergste is de locatie: pal aan een drukke, smerige weg. Gedenken moet je doen in een stil, schoon, mooi, groen park. Waar je mussen hoort tsjilpen, waar je alleen kunt zijn met je gedachten. In de lawaaierige Weesperstraat razen de auto's voorbij, de luchtverontreiniging is onaangenaam voor mensen die een schone omgeving gewend zijn (vroeger waren het de grachten, waardoor Amsterdam stonk, nu zijn het de uitlaatgassen). Menige Amsterdamse tuin is stiller en de lucht erin frisser.

Een voordeel van de plek is wel de toegankelijkheid. Maar de vraag is of je daarmee de juiste bezoekers trekt. Nieuwsgierigen kunnen zo de overhand krijgen, met als gevolg dezelfde problemen die onwetende selfiërs nu al veroorzaken op herdenkingsplaatsen. De vele spiegels zien er wat dat betreft uitnodigend uit.

Ook jammer is dat gekozen is voor saaie, goedkoop uitziende, rode baksteen, in plaats van het statige en plechtige zwart waarmee het oorspronkelijke ontwerp respect afdwong. De gelijkenis met de barakken van Auschwitz I had beter vermeden kunnen worden. De lelijke bestrating en de onaantrekkelijke Flintstones-zitjes complementeren de teleurstellende uitstraling. Er is haast sprake van een poging tot lichtvoetigheid.

Er zou allerlei symboliek in het monument zitten, maar het gaat niet om symboliek, het gaat om visualiteit. Het gebrek aan tot bedachtzaamheid aanzettende schoonheid in het ontwerp is pijnlijk.

Bij de financiering is de misser begaan om de mogelijkheid te bieden een naam op de wand te adopteren. Dat klinkt speciaal: een band tussen jou en een slachtoffer. Maar dat idee wordt meteen onderuit gehaald doordat iedereen alle namen kan adopteren, ook als ze al geadopteerd zijn door een ander. Het hele aspect van exclusiviteit, dat toch deel uitmaakt van adoptie, wordt daarmee tenietgedaan. Dan zit je met een document thuis dat zegt dat jij een naam geadopteerd hebt, maar een ander krijgt precies hetzelfde stuk papier met dezelfde naam erop.

Een andere reden dat adoptie onaantrekkelijk is voor particulieren, is dat je moeilijk één naam wel kunt adopteren en de rest van het vermoorde gezin niet. Gevolg is dat je al gauw 200 euro moet neertellen, wat voor verreweg de meeste mensen te veel is voor een donatie.

Maar ja, ik ga er verder niet over, hopelijk kunnen de nabestaanden met het monument uit de voeten.

Worstelen met de nikab

Een moslima trekt in een geschil met een gemeente aan het kortste eind. Haar bijstandsuitkering wordt gekort omdat ze gezichtsbedekkende kleding draagt en de Centrale Raad van Beroep vindt deze uitkeringsverlaging terecht.

Tot zover lijkt er niets uitzonderlijks aan de hand. Maar dan de motivering: daarin komen een paar wenkbrauwenfronsende overwegingen voor.

Godsdienstvrijheid

De rechters poneren de stelling dat alles valt onder de vrijheid van godsdienst, wanneer jij dat als burger zo ervaart. Dat is natuurlijk niet zo. Ik kan wel een lijstje met handelingen bedenken van te hard rijden tot naaktlopen, die niet tot mijn godsdienstvrijheid behoren, ook niet als ik bij hoog en bij laag blijf volhouden dat ze godsdienstgerelateerd zijn.

Het dragen van een nikab valt volgens de CRvB onder de vrijheid van godsdienst, omdat mevrouw zich, bij haar beslissing die te dragen, heeft later inspireren door de islam. Ja dat kan wel zijn, maar de islam schrijft aan moslima's niet het verplicht dragen van welke kleding dan ook voor. Het is een privéopvatting van mevrouw, die al dan niet gerespecteerd kan worden, maar niet onder de godsdienstvrijheid valt. Er is eerder sprake van traditionele klederdracht. De bewering dat de gemeente inbreuk gemaakt heeft op haar godsdienstvrijheid, is dus niet houdbaar. Trouwens, in verscheidene Europese landen is de nikab verboden.

 

Verwijtbaarheid

Vervolgens vindt de Raad dat deze aantasting van de godsdienstvrijheid wel toegestaan is: mevrouw moet namelijk aan de kost zien te komen, en met een bedekt gezicht gaat dat niet lukken.

Er zitten duizenden mensen in de bijstand met eigenschappen waardoor ze niet gauw een baan zullen krijgen, zonder dat ze om die reden door hun gemeente gekort worden. Je hoeft enkel niet gemotiveerd te zijn om in de kassen te werken, en je wordt daar verder niet over lastiggevallen. 

Anderzijds is er heel wat werk te doen door mensen waarbij hun gezicht er niet toe doet. Zo heb ik eens een online opdracht gegeven aan een ZZP'er zonder het gezicht van de dienstverlener ooit gezien te hebben. Heeft u een idee hoe uw webshopverkoper eruit ziet? De betreffende moslima hoeft niet per se in een supermarkt achter de kassa te zitten, waar klanten haar nikab storend zouden kunnen vinden. Er zijn tal van baanmogelijkheden waarbij je gezicht geen rol speelt. Mevrouw zou de ruimte moeten krijgen om aan te tonen dat ze op dat punt inspanningen verricht om haar baankansen te vergroten.

Een andere reden van verminderde baanmogelijkheden kan gelegen zijn in de vooroordelen van werkgevers, misschien zelfs hun hekel aan de islam (ook een hoofddoekje verkleint de kans op werk, maar daar lijkt de Raad niet mee te zitten). Iedereen mag denken wat hij wil, maar een grond voor het korten van een uitkering levert dat natuurlijk niet op. Het feit dat er weinig islamitische ondernemers zijn in Nederland, is niet de schuld van de bijstandsgerechtigde.

Concluderend

Vrijheid van godsdienst en het etaleren daarvan zijn twee verschillende dingen. Godsdienstvrijheid vrijwaart mensen van vervolging. Het betekent niet dat men geen rekening meer met anderen hoeft te houden.

Het zwakke punt van het vonnis zit hem in het woord 'geïnspireerd'. Dat is een persoonlijke kwestie die niet leidt tot een religieuze verplichting.

Het feit dat onze samenleving niet voldoende ingericht is op moslima's (zo men dat al zou wensen) mag niet als argument tegen hen gebruikt worden om ze financieel te schaden.

Rassenwaan

Sommige dingen in het leven zijn interessant, sommige minder, en weer andere totaal niet. Tot de laatste categorie behoort voor mij: ras. Het kan me – excusez le mot – geen reet schelen van wat voor ras iemand is. Het ontgaat mij hoe dat relevant zou kunnen zijn. Wellicht voor medici: misschien dat ras van belang is voor een bepaalde behandeling van een specifieke aandoening, ik heb geen idee.

Maar mij boeit het niet. Ik verzet me wel tegen het gezéur over ras. Blank zijn ervaar ik als een toevallige omstandigheid, waar ik verder niets mee heb. Als activisten in de media mij vervolgens eigenschappen toedichten op grond van mijn ras, stuit me dat tegen de borst. In wezen is elk geleuter over ras een vorm van racisme: relevantie veinzen die er in werkelijkheid niet is. Nazi's deden aan schedelmetingen, een niet-gewelddadige maar wel uiterst beledigende handeling: ik ben mijn schedel niet.

Onverdraagzame politiek correcten doen er nog een schepje bovenop: zelfs het woord blank wordt in de ban gedaan, ook daarin hebben ze onzuiverheden ontdekt. Het grappige effect daarvan is dat ik deze blanken niet meer als behorend-tot-mijn-groep ervaar. Ze scheppen met hun zonderlinge taalpurisme zo'n grote afstand, dat ik mij niet meer met hen kan identificeren.

Hoezeer hun veronderstelling dat het woord blank op racisme duidt, grond mist, blijkt al wel uit mijn ervaring dat ik als blanke meer sympathie voel voor een zwarte man die niet politiek correct is, dan voor een blanke vrouw die dat wel is. Het beoordelen van mensen op hun mening lijkt mij toch echt superieur aan het hen in een hokje stoppen vanwege een genetische eigenschap of onschuldig taalgebruik.

Ik geloof wel dat sommige niet-blanken blanke mensen haten. De boosheid van zwarte activisten is vaak voelbaar. Het zou me enorm storen als ik de fout zou maken, hun agressieve houding als behorend bij hun ras te beschouwen. Ik ben me ervan bewust dat zo'n valkuil niet denkbeeldig is. Als je niet-racistische mensen maar genoeg provoceert, kun je racisten van hen maken. Zo gemakzuchtig en weinig principieel is de mens dan weer wel, als het erop aankomt.

Ik had lang geleden vaak contact met een zwarte Antilliaan. Hij was de vriendelijkheid zelve en ik hoorde met verbazing aan dat hij een rijtje Groningse plaatsnamen uit zijn hoofd kende, al had hij als kind nooit een voet op Nederlandse bodem gezet. Omdat hij en Donald Jones (iedereen was gek op die man) mijn enige referentiepunten waren, had ik een heel positief beeld van zwarte mensen. Ik vind het jammer en pijnlijk dat daar krassen op gekomen zijn door de activistische intolerantie van sommigen in het afgelopen decennium.

Misschien was het kinderlijk om een roze blik te koesteren. Mensen beoordelen op uiterlijke kenmerken is een doodlopende weg, en dat geldt zowel in positieve als in negatieve zin. Het racismedebat voedt mensen op om in termen van ras te gaan denken. Dat is wat er verkeerd aan is.

Ik blijf wel graag erkennen dat het zot is dat schoolkinderen op Curaçao zouden moeten leren waar Oude Pekela ligt.

Aap

Is aap een scheldwoord? Is het beledigend? En is dat strafbaar?

De voorzitter van het electoraal mislukte GeenPeil ging op Twitter helemaal los in een scheldpartij over president Trump. Aap was daarbij zijn favoriete woord. Hij vond benoemen belangrijk.

Afgezien van het punt waarom iemand er behoefte aan heeft zich zo uit te laten, speelt nog het strafrechtelijke aspect. Als iemand Obama uitscheldt voor aap, wordt hij dan vervolgd? Er even van uitgaande dat de intentie is om te schofferen. Of Sylvana Simons? Kun je een blanke uitschelden voor aap, en mag dat wel? In de eerste gevallen zou het argument kunnen zijn dat de belediging van racistische aard is, en om die reden strafbaar. Dan zou hetzelfde woord in het ene geval dus wel en in het andere geval niet door de beugel kunnen.

Aan de andere kant, een blanke die wordt uitgescholden voor aap, zal dat niet prettig vinden. Zou hij een gerechtshof zo ver kunnen krijgen vervolging in te laten stellen, als het OM dat uit zichzelf niet geneigd is te doen?

Wat is beledigen een ingewikkelde juridische kwestie geworden. Ik wed dat daar veertig jaar geleden nauwelijks rechtszaken over gevoerd zijn, en nu is het thema om de haverklap aan de orde. Ik weet niet of dat vooruitgang is. Zijn we een stuk gevoeliger geworden? Of wordt de vrijheid systematisch ingeperkt? Vroeger was het duidelijk: je mocht God en het koningshuis niet beledigen. Inmiddels heeft het parlement het eerste verbod geschrapt, en justitie trok aan het kortste eind toen ze een belediger van de koning voor de rechter sleepte.

Foto

Zelf vind ik schelden niet kunnen en getuigen van slechte smaak en een gebrek aan argumentatie. Ik schrok daarom erg toen ik vorig jaar voor het eerst in het gezicht van Michelle Obama aapachtige trekken zag. Lag dat aan mij - ik had net daarvoor gelezen dat ze uitgescholden was - of enkel aan haar anatomie en de belichting? Ze is een intelligente vrouw en ik had met haar te doen. Nou stamt de mens van apen af en zijn we genetisch voor 99% identiek aan chimpansees, en is het dus niet vreemd dat daar sporen van zichtbaar blijven. Maar aan de andere kant was die vergelijking verboden verklaard, vanwege het misbruik dat sommige lieden daarvan hadden gemaakt. Dus ik wist me geen raad met mijn observatie. Is een taboe op kwetsen ook een taboe op waarnemen geworden? Of kan men zijn ogen niet meer geloven?

En zo ben ik weer terug bij het onderwerp van de politieke correctheid in een eerdere column. De vrees dat iemand zich gekwetst voelt, is aanvankelijk voor machthebbers een reden voor taboeïsering. Maar gaandeweg komt men er niet meer uit wat nou wel en wat nou niet over de schreef is, en blijven normen en absolute waarheden daardoor telkens verschuiven.

Kan een rechter nog motiveren waarom een woord beledigend is en ook uitleggen waarom dat soms wel en soms niet strafbaar is? De burger blijft achter in verwarring: met het kwetsen van gevoelens kun je strafrechtelijk eigenlijk geen kant op.

Wat er mis is met de cultuur van het globalisme

Je kunt op twee manieren naar de wereld kijken: horizontaal of verticaal.

Globalisten - liberalen in Europa en liberals in Amerika - denken horizontaal. Ze kijken naar de relatie tussen de ene massa en de andere. Die tussen Nederlanders en Duitsers, of Afrikanen, of moslims. De ideologie is dat alle mensen gelijk zijn. Ze worden bovendien niet zozeer gezien als individu maar als behorend tot een groep. Onderscheid maken tussen verschillende groepen mensen is in hun ogen uiteindelijk niet meer dan discriminatie en racisme. Vanwege dit gelijkheidsideaal zijn globalisten voortdurend bezig met kenmerken van mensen - hun ras, geloof, geslacht en seksuele geaardheid - om er op te letten dat de meerderheid zich gepast gedraagt ten opzichte van de minderheden. Ze denken dat de wereld van al deze controle en het ermee gepaard gaande moralisme, beter wordt. Horizontalisme is in wezen collectivistisch, zoals islam en communisme dat ook zijn.

Daartegenover staat de verticale kijk op de wereld: die houdt in dat je aan de ene kant de massa hebt, en aan de andere kant de bestuurders - de mensen die de beslissingen nemen in de samenleving. Wil een land goed kunnen functioneren, dan moet de bestuurslaag weten wat er leeft onder de bevolking, en proberen de wensen van de massa te vervullen. Als deze verticale relatie niet goed is, ontstaat er maatschappelijke onvrede. De massa vraagt zich niet zozeer af: 'hoe moet ik zijn, hoe denk ik over blank/zwart of over homo/hetero', maar: 'wat wil ik, waar heb ik behoefte aan'. Tegenover het normatieve kader van de horizontale bestuurders, stellen gewone mensen individualisme. Voor het individu is vrijheid het allerbelangrijkste - zelf zoveel mogelijk beslissen in je eigen leven - en niet de vraag: voldoe ik wel aan allerlei al dan niet arbitraire ethische eisen.

Botsing

De twee visies van het horizontalisme en verticalisme botsen met elkaar. De burger die zichzelf vooral als consument beschouwt, ziet zijn identiteit bevestigd worden door het bedrijfsleven: de bestuurders van supermarkten en webwinkels zijn voortdurend bezig het de klant zoveel mogelijk naar de zin te maken. Communicatie tussen top en bottom verloopt efficiënt en tot tevredenheid van alle betrokkenen.

Dit marktmodel is nog niet doorgedrongen tot het politieke domein, waardoor de burger telkens met de frustratie geconfronteerd wordt, dat zijn mening er kennelijk weinig toe doet en die van de ngo's des te meer. De overheid die hem geregeld betuttelend toespreekt, spant zich niet in om de Nederlander zoveel mogelijk keuzevrijheid te geven. De bestuurslaag is vooral ideologisch ingesteld, zonder naar de wensen van de bevolking te vragen.

De meeste mensen hebben liever een EEG dan een EU, de bestuurselite gaat de andere kant op. Een meerderheid onder de bevolking wil goede ouderenzorg, de politieke top sluit bejaardentehuizen. Burgers willen een veel grotere pakkans voor criminelen, de justitiële top slaagt er niet in dat voor elkaar te krijgen. Een meerderheid wil een restrictiever immigratiebeleid, invloedrijke partijen zijn voor open grenzen.

De globalisten die zien dat hun politiek schuurt, proberen allerlei redenen te verzinnen om hun vastlopende beleid goed te praten. Populisme, nationalisme en xenofobie worden als zondebokken opgevoerd, om hun falen te verhullen. De enige manier om de culturele harmonie te herstellen in de samenleving, is terug te keren tot haar fundament: de democratie. Alleen het 'one man, one vote'-principe kan de consensus herstellen, die een paar decennia geleden nog vanzelfsprekend was in Nederland.

Zwartepieten

Kiezers zijn sinds de oorlog nog nooit zo rechts geweest als nu. Daar past geen kabinet met GroenLinks bij. Toch moet die mogelijkheid onderzocht worden, gaat verkenner Schippers concluderen.

De reden is dat partijen aan het zwartepieten zijn en VVD en CDA willen niet de schuld krijgen van het buiten de boot vallen van GroenLinks. Klaver moet zichzelf behendig buitenspel manoeuvreren. Hij zal 'onredelijke' eisen van de anderen presenteren, waar hij natuurlijk 'onmogelijk' aan kan voldoen, zonder zijn 'idealen' geweld aan te doen (het woord 'idealen' ontbreekt zelden in de soundbites van de GroenLinks-leider).

Duidelijkheid

Links en rechts kunnen niet samen in één kabinet, dat leidt tot narigheid. En dat is ook niet de bedoeling van een parlementaire democratie. Den Uyl en Wiegel zouden er niet over gepiekerd hebben; waarmee ze voor politieke duidelijkheid zorgden. Het is aan de kiezers om te bepalen welke richting het land op moet en die zijn daar momenteel erg helder over.

Uitersten

Complicerende factor is dat GroenLinks extreem links is. Gematigd links is grotendeels verdwenen in Nederland. Er gaapt nog steeds een kloof, links van het midden. Van het verlies van de PvdA heeft overig links maar een derde kunnen incasseren. Zonder het desastreuze resultaat voor de sociaaldemocraten zou GroenLinks nog steeds een klein partijtje zijn. Klaver heeft de verwachting niet waar kunnen maken dat GroenLinks voor een doorbraak zou zorgen. Twee derde van de oud-PvdA-kiezers is naar rechts vertrokken, een teken dat de immigratie- en integratieproblematiek hen meer bezighoudt dan de klimaatzorgen.

De politieke vleugels hebben aan kracht gewonnen. Zowel de PVV als GroenLinks en SP samen, hebben meer Kamerleden dan voor 15 maart. Maar de positie van het conservatieve centrum is onbedreigd, omdat ze er nog steeds in slagen 76 zetels bij elkaar te sprokkelen.

De partij en de gereformeerde boer

De bedoeling van het partijbestuur was geweest om even af te reageren, na de desastreus verlopen verkiezingen. Ze hadden er een bouwkeet voor uitgezocht in een gemeente in Overijssel. Met een paar kratten bier, in een donker weiland, ver van de bewoonde wereld. Zuipen en schreeuwen: de teleurstelling moest eruit.

Een enkeling ging na een paar pilsjes even een luchtje scheppen. Daarbij ging het mis. Een boer in de SGP-gemeente was in het nachtelijk uur op onderzoek uit gegaan, gealarmeerd door het primitieve lawaai vanaf een nabijgelegen perceel. Hij had geen kwaad in de zin gehad, maar voor de zekerheid wel zijn jachtgeweer meegenomen. De man stuitte op een brakende ex-Kamerkandidaat, die zo schrok van het plotselinge verschijnen van iemand met een vuurwapen, dat hij geen moment aarzelde en de aanval opende. Een toegesnelde vrouwelijke collega mengde zich in het gevecht en er klonk een schot.

Justitie opende daags erna een onderzoek. Er was een lijk gevonden en men had aanvankelijk geen idee van de toedracht. Een kerklid leek zelfmoord gepleegd te hebben, maar het was gissen naar het motief. Informatie van de buurman die de zuipkeet had verhuurd, bracht een onderzoek op gang naar de politieke partij. Ik werd om onduidelijke redenen onderworpen aan een verhoor door de jachthonden van het OM. Belust als ze waren op het vervolgen van een verdachte, werden de wildste scenario's beschreven die tot een moord geleid zouden kunnen hebben. Ik weigerde daarin mee te gaan en adviseerde hen bewijzen te gaan verzamelen in plaats van zich te verliezen in een tunnelvisie die tot een ontsporing van het onderzoek zou kunnen leiden.

Desondanks werd de vrouwelijke medewerker gearresteerd. Haar zaak eindigde in een celstraf van vier jaar, die in hoger beroep met een derde werd ingekort. Ik bezocht haar in de strafinrichting waarin ze opgesloten was. Ze kon zich niet herinneren een wapen in handen gehad te hebben, laat staan daarmee op iemand geschoten te hebben. Het was donker geweest op het terrein en ons Kamerlid in spe had zich belaagd gevoeld. Samen met hem was ze een dreigend uitziende figuur te lijf gegaan. Na een knal waren ze beiden gevlucht. De bouwkeet werd hals over kop verlaten en met twee auto's was men teruggekeerd naar de Randstad.

Het vermoeden leek gerechtvaardigd dat er sprake was van een justitiële dwaling. Het zou namelijk net zo goed een ongeluk geweest kunnen zijn, waarbij de boer zichzelf met een schot hagel van het leven had beroofd toen er tegen hem aangeduwd was.

Zo dacht de Hoge Raad er ook over en de zaak werd terugverwezen naar het gerechtshof in Den Bosch. Tussen de advocaat-generaal en de raadsman van de gedetineerde ontspon zich een boeiende discussie over de gang van zaken in het weiland en de interpretatie die het OM gaf aan de vastgestelde feiten:

'U mag toch niet zomaar iemand verdenken van de gruwelijkste feiten?' stelde de advocaat.
'Wij geloven niet in de zelfmoordhypothese,' wierp de aanklager tegen.
'U kunt toch niet volstaan met ongeloof als u iemand voor jaren achter de tralies doet belanden?'
'Wij zijn van mening dat het aanvullend onderzoek voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat mevrouw willens en wetens het leven van deze gereformeerde gezinsvader ruw beëindigd heeft.'
'En wat zou daarvoor in hemelsnaam haar motief geweest kunnen zijn?'
'Het is heel wel mogelijk dat mensen in een opwelling handelen, dat hoeft niet van tevoren gepland geweest te zijn.'
'Waarom zou ze het dan gedaan hebben?'
'Wij kunnen niet in het hoofd van mevrouw kijken.'
'Vraag het haar, ze zit hier.'
'De onderzoeksfase is afgesloten, het OM heeft haar conclusies getrokken: wij achten een gevangenisstraf op zijn plaats.'

Wat volgde op de slotdag van het proces was een briljant betoog van de verdediging waarin de bewijsvoering van het OM volledig onderuit werd gehaald. De schermutselingen hadden in het donker plaatsgevonden. Er waren geen getuigen geweest, noch waren er opnamen van gemaakt. Over motieven van betrokkenen konden de rechters slechts gissen, meende de advocaat. Het hof volgde hem in deze redenering en er volgde vrijspraak. Van de voormalige verdachte viel een last af, ik omhelsde haar. We dronken koffie in een hip barretje op de hoek van de straat, en vierden het einde van deze nachtmerrie.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Vrij naar een droom die volgde op de verkiezingsavond.

De kiezer zit zichzelf in de weg

Het verdrietige van de uitkomst van de Kamerverkiezingen is, dat de kiezers nog steeds weigeren zichzelf aan de macht te brengen. Ze blijven zich vastklampen aan partijen die niet gaan doen wat ze willen.

Als de kiezer zegt: ik wil de AOW op 65 hebben, dan stemt hij vervolgens niet op een partij die daarvoor staat. Als de kiezer minder immigratie wil, helpt hij partijen aan een meerderheid die economische vluchtelingen welkom zullen blijven heten. Als hij meer verzorgingshuizen wil hebben, maakt hij dat met zijn stem vervolgens niet mogelijk. De frustratie is opnieuw ingebouwd.

Directe democratie

Wat kiezers nodig hebben is een issue-georiënteerde democratie, maar die krijgen ze niet. In plaats daarvan is er enkel versplintering, die maximale ruimte biedt aan partijen om als kooplieden met elkaar te wheelen en te dealen.

Partijen zijn primair uitzendbureaus: het is de bedoeling om zoveel mogelijk functies in de wacht te slepen. Er zijn vele honderden te vergeven. Gemeenten waar de PVV de grootste is, zullen trouwens geen PVV-burgemeester benoemd krijgen. PVV-stemmers zijn wat dat betreft tweederangs kiezers. Wat je daar ook van mag vinden, de democratie werkt op dit punt in elk geval niet.

Ook Rutte III zal zichzelf na afloop weer een succes noemen, en de kiezers zullen opnieuw beheerst worden door onmachtsgevoelens. De uitslag is conservatief: middenpartijen zijn tegen veranderingen, hoe meer status quo hoe liever. De koers van Nederland kan op geen enkel zwaarwegend punt verlegd worden.

Niet links, niet rechts

Er is geen linkse besluitvorming mogelijk. Linksige partijen die delen in de macht, verkleuren zodra ze aan de knoppen zitten (PvdA, D66). Linkse partijen die trouwer zijn aan hun uitgangspunten, krijgen geen toegang tot de macht (GroenLinks, SP, PvdD).

Op rechts is Wilders in een fuik gezwommen waar hij niet meer uit kan komen. Hij is zo grondig buitenspel gezet door de andere partijen - nadat hij zijn hand had overspeeld - dat hij alleen maar zal blijven fungeren als een boze praatpaal met een invloed van nul, en is hij politiek irrelevant, nu de doorbraak is mislukt.

D66 is de meest linkse partij geworden die er toe doet. Dat zal zich uiten in milieu- en cultuurbeleid: windmolens, EU en politieke correctheid. Zij die de sociale zekerheid een warm hart toe dragen, hebben opnieuw reden om zich zorgen te maken. Pechtold weet niet wat armoede is, honderdduizenden huishoudens helaas wel.

Het machteloze GroenLinks viert een feestje in de grote steden, waar de rest van Nederland verder niets van zal merken: de meerderheid van de kiezers woont daar niet.

De PvdA is als een verdachte die van de rechter een straf van tien jaar cel heeft gekregen, maar toch zijn onschuld blijft volhouden. Daarmee ligt in de toekomst recidive op de loer, waardoor het vertrouwen van de samenleving niet hersteld kan worden.

De SP zal de linkse schreeuwer-aan-de-kant blijven, die niet bij machte is haar zelfgenoegzaamheid overboord te gooien, en daardoor gedoemd is in de marge te blijven opereren, in plaats van uit te groeien tot een volkspartij.

Patstelling

De onvrede zal opnieuw de kop opsteken, de kiezer komt er weer een paar jaar niet aan te pas en zijn mening doet er nauwelijks toe. We krijgen een kabinet tegen verandering en voor behoudzucht, omdat de kiezer zich vooral heeft laten leiden door angst en een gebrek aan zelfvertrouwen, waardoor hij niet geregeld heeft dat hij krijgt wat hij hebben wil. Wat weer zal resulteren in opiniepeilingen waaruit blijkt dat een meerderheid het met het kabinet oneens is op een bepaald onderwerp, waarna onze bestuurders die opvatting slechts voor kennisgeving aan zullen nemen.

Policor

Het is goed om op een rij te zetten wat politieke correctheid is.

 

Taboe

 

Policor gaat over wat niet mag, zonder dat het erg is: het stellen van grenzen, terwijl dit niet echt nodig is. Policor gaat over taboes. Policor houdt in dat iemand veroordeeld wordt, omdat hij een taboe geschonden heeft. Een taboe is een niet-wettelijke regel, die wortelt in politieke of religieuze opvattingen.

Een groot verschil met een wettelijke overtreding is, dat het schenden van een taboe leidt tot woede. Als je door rood licht rijdt krijg je een boete. Er valt een acceptgiro in de bus, maar verder gebeurt er niks. Een politieagent wordt niet boos op je. Hij vindt ook niet dat je niet deugt. Zijn houding is doorgaans zakelijk en hij respecteert je. Jullie beschouwen de straf beiden als rationeel: je hebt immers een gevaarlijke situatie veroorzaakt in het verkeer en dat probeert de maatschappij te voorkomen. Het doel van het strafrecht is de samenleving leefbaar te houden.

Als je een taboe geschonden hebt, ben je een slecht mens. De straf die je krijgt, komt voort uit woede en verontwaardiging. Anders dan de agent, die zich beperkt tot de geconstateerde overtreding, vindt de priester die je kastijdt, dat je minderwaardig bent.

Een taboe is niet rationeel, anders was er wel wetgeving uit voortgevloeid. Een taboe dient er toe, een kaste van priesters een machtspositie te bezorgen. Priesters zijn mensen die de Waarheid kennen: zij weten wat deugt en wat niet. Aan de Waarheid dient iedereen zich te onderwerpen en er mag niet tegen geprotesteerd worden. Ook protest leidt weer tot verontwaardiging, want dat bewijst dat je slecht bent.

Beschamen

Schaamte is het gereedschap bij uitstek dat de priesters en hun meelopers hanteren. Het doel van het bestraffen van iemand die een taboe schendt, is dat hij zichzelf als waardeloos gaat zien. Het schenden van een taboe leidt tot verlies van respect voor de overtreder. Dat verlies kent geen grenzen. De omstanders krijgen het taboe nog eens ingeprent, waardoor de macht van de moralisten verder versterkt wordt. De motor achter de straf is de woede van de priesters. Zolang die voortduurt, kan er gestraft worden. De priester wil vooral zijn zin krijgen.

 

Waarin een taboe in een liberale maatschappij afwijkt van een wettelijke regel

- niet rationeel
- allesomvattend
- meedogenloos
- respectloos
- ongenuanceerd
- slecht beargumenteerd
- simplistisch

Wat handhavers van taboes niet zijn

 

- volwassen
- creatief
- intelligent
- respectvol
- nieuwsgierig
- tolerant
- bedachtzaam
- relativerend

Uitleven

De schending van een taboe geeft omstanders een kans om haat en woede te ventileren. Er treedt roofdiergedrag op, waarbij de bereidheid ontstaat de ander aan stukken te scheuren. Deze agressie gaat gepaard met een enorme zelfgenoegzaamheid: het zelf wel deugen wordt nog eens krachtig onderstreept. Een schijnwereld aan ethiek wordt stevig overeind gehouden.

Waar taboes ophouden, begint de rechtsstaat. Waar taboes opkomen, eindigt de vrije samenleving en neemt de terreur een aanvang. Een samenleving is beschaafder naarmate haar regels rationeler en in wetten verankerd zijn.

Een priester heeft niets aan de rechtsstaat. Als iemand een taboe geschonden heeft, kan de bezitter van de Waarheid niet naar de rechter stappen: die is meestal niet in zijn irrationele praatjes geïnteresseerd. Daar waar taboes wel binnendringen in de rechtsstaat, wankelt de samenleving. Extremistische religieuze en politieke stromingen hebben een hekel aan de rechtsstaat en zien liever geen scheiding tussen kerk en staat. Wettelijke regels zijn concurrenten van taboes en staan deze in de weg.

Boos

Men herkent het taboe steevast aan de verontwaardiging, die gepaard gaat met het schenden ervan. Er is geen sprake van een simpel meningsverschil, een oneens zijn: er is boosheid. Met de verontwaardigde is geen verstandig gesprek mogelijk. Hij zal nauwelijks in staat zijn om een goede uitleg te geven aan zijn bezwaren. Hij is niet in staat tot en heeft ook geen behoefte aan kritisch denken, op basis van argumenten. Hij is er vooral op uit om te veroordelen. Terwijl een rechter voor een vonnis pagina's tekst nodig heeft om zijn oordeel te onderbouwen, komt een priester meteen tot de kern: de aangeklaagde deugt niet en dient beschadigd te worden.

Het handhaven van een taboe is intolerantie. Niet jouw rechten doen ertoe, maar de morele opvattingen van de heersende klasse. De reden van het taboe is niet relevant, hij hoeft niet verantwoord te worden door de aanhangers ervan. Een zakelijke houding ontbreekt en er wordt voornamelijk met stemverheffing schande gesproken van de beklaagde. Nazi-rechters schreeuwden hun verontwaardiging uit richting de verdachten.

De groep

Een taboe is een groepsfenomeen. Een priester die iemand de maat neemt, doet dit niet privé maar publiek. Moraliseren heeft geen zin als niemand het verder hoort. De betweter wil door de meelopers bewonderd worden voor zijn rechtlijnigheid en hardheid.

Taboes brengen het slechtste in de mens naar boven: oneerlijkheid en agressie, rechteloosheid en willekeur. Mensen zijn in staat verslaafd te raken aan heilige principes. Ze benoemen leidt bij de lijders eraan prompt tot de bekende verontwaardiging: de arbitraire normen mogen immers niet ter discussie gesteld worden.

Tot zover een theoretische omschrijving. Recente voorbeelden zijn vermeden, dus niemand hoefde nog boos te worden. Wordt vast een keer vervolgd.

De knuppel van Theo

Wat flauw van Theo Maassen om een woord uit zijn context te halen.

Wat eraan vooraf ging

Het Algemeen Nederlands Persbureau publiceerde een paar jaar geleden een dramatisch bericht van de Italiaanse minister van Binnenlandse Zaken over het enorme aantal mensen dat in twee etmalen gered had moeten worden op de Middellandse Zee. Hij voegde eraan toe dat er nóg eens honderdduizenden op het punt stonden zich aan de waaghalzerij van een oversteek bloot te stellen.

De geëngageerde journalist Annabel Nanninga vond in dit nieuws inspiratie om de noodklok te luiden in een column: zo kan het niet langer, mensen!

Dat leverde een fraaie compositie op waarin de na rokjesdag (heeft er al een feminist geprotesteerd tegen het rolbevestigende wegzetten van vrouwen als rokkendraagsters?) op gang gekomen vluchtelingenstroom werd vergeleken met natuurverschijnselen die we kennen van het voorjaar.

Om haar column niet helemaal zurig en somber te laten worden (het IS nogal een heavy onderwerp), heeft Annabel die beschrijving van het drama verluchtigd met een paar kwinkslagen.

Een probleem voor een tekstschrijver is, dat hij of zij dient te vermijden hetzelfde woord vlak na elkaar twee keer te gebruiken. Annabel had er zelfs drie te pakken! Het stukje ging nou eenmaal over bootvluchtelingen. De Trials of Life-achtige passage bood haar de gelegenheid één bootvluchteling kwijt te raken, door hem te vervangen door 'dobberneger'.

Dat was een buitengewoon charmante vondst. Menig bootje dobbert stuurloos rond omdat de touroperator zich onvoldoende om de zeewaardigheid van het vaartuig bekommerd heeft. Het woord 'dobberneger' heeft iets aandoenlijks, je associeert het met dobbereendjes. Iets wat lief, zacht, kwetsbaar en hulpeloos is en wat je wilt beschermen. Vooral vrouwen zijn er goed in het aangrijpende van zo'n tafereel tot zich door te laten dringen. Maar je kunt uit de kluiten gewassen kerels van twintig jaar moeilijk aanduiden als badeendjes, dus nam de columnist het Latijnse woord voor zwart vrijwel letterlijk over.

Dan komt Theo

Hij struikelt over het woord 'neger', niet zo lang geleden nog gebruikt door de zelden van racisme beschuldigde dr. Martin Luther King jr. De heer Maassen vindt dit geen tijd voor grappen. Columnisten dienen serieus om te gaan met de nood van de zwarte medemens: politieke correctheid dient altijd zwaarder te wegen dan creatieve gekheid.

Misschien dat we daarin een medeoorzaak moeten zoeken voor de teloorgang van het Nederlandse cabaret. Een paar decennia geleden schiepen deze kleinkunstenaars er een eer en behagen in ALLES te zeggen. Het kon niet kwetsend genoeg zijn. Humor is nou eenmaal niet politiek correct, een wetmatigheid die het moderne cabaret voor grote problemen plaatst. De niet van moed overlopende fatsoensrakkers van de huidige tijd werpen zich liever op de bestrijding van microaggressions, de echte gekte die van de Amerikaanse universiteiten is overgewaaid en nu ook al een provinciehoofdstad bereikt heeft.

Nou klinkt 'provinciehoofdstad' een beetje neerbuigend: een Amsterdammer die zo nodig even uit de hoogte moet doen naar een best aardig stadje (al werd Eindhoven door de directie van Philips wel verruild voor een omgeving die wat meer tot de verbeelding spreekt), maar dat is het punt: insults lie in the ear of the beholder.

Het bezwaar van Theo is dat uit 'dobberneger' een superioriteit spreekt. Nou zíjn we in Europa ook ontzettend superieur, als je het uitdrukt in bruto binnenlands product per hoofd van de bevolking. Dat is nou net de reden dat zoveel Afrikanen zich door mensensmokkelaars in de boot laten nemen.

Dan haalt Theo er nog een knuppel bij, wat in dit verband ongelukkig gekozen is. Daarmee slaan doet denken aan onschuldige, weerloze witte zeehondjes die doodgeknuppeld worden en niet aan iemand die nou juist aan de bel trekt vanwege het inferieure lot van drijvende deplorables.

Maar zou Theo de column van Annabel überhaupt wel gelezen hebben? Dat zal toch wel als je de Volkskrant erover schrijft? Wanneer je na drie jaar met een commentaar komt (nadat iedereen al geweest is), heb je er in elk geval goed over na kunnen denken. En dan moet je erkennen dat de kwalificatie 'superieur' met geen mogelijkheid uit de context te halen valt.

In Eindhoven wordt het misschien zo beleefd, omdat de superioriteit van de Randstad ze inmiddels de neus uitkomt en dan heb je voor je het weet een Calimero-effect te pakken. Maar het is wel geniepig, om mensen immorele eigenschappen toe te dichten, omdat je het verleerd hebt een vakkundig geplaatste grap op waarde te schatten.

Premier Klaver, wen er maar aan

Als er woensdagavond 15 maart laat (of uiterlijk vijf dagen later) een definitieve verkiezingsuitslag ligt, zijn dit de vragen waar het om gaat:

Vijf of zes partijen voor een meerderheidskabinet

In de eerste plaats: hebben de zes partijen VVD, CDA, D66, PvdA, CU en SGP een meerderheid? Zo ja, dan bouwen zij een kabinet, al dan niet in gedoogvorm.

Zo nee, dan is de vraag of de vijf partijen VVD, CDA, D66, PvdA en GroenLinks een meerderheid vormen. Zo ja, dan worden het hele moeizame inhoudelijke onderhandelingen, waarbij VVD en GroenLinks het op vele punten oneens zullen zijn. Als deze vijf partijen geen meerderheid hebben, zal gekeken worden of er een (gedoog-)constructie met de CU mogelijk is.

GroenLinks heeft er belang bij deze fase van de formatie te laten mislukken, wanneer er een meerderheid op links ligt; zonder de VVD, met de SP en eventueel de CU. Als de variant met de SP het eerst onderzocht wordt, gaat het CDA de hakken in het zand zetten: zij regeren liever met de VVD dan met de SP. Klaver moet daarom eerst aantonen dat er geen kabinet met de VVD gevormd kan worden, om zo het CDA de wind uit de zeilen te nemen.

Premierschap

Mocht de VVD zich soepel opstellen en het zespartijenkabinet werkelijkheid worden, kan de bijna driekwartmeerderheid in de ministerraad van niet-VVD'ers, besluiten dat Rutte geen minister-president mag worden: de VVD vormt immers maar een heel klein deel van de coalitie. Pechtold zal zich mogelijk kandidaat stellen voor het premierschap, als D66 de derde partij van het land is geworden.

In de campagne moet Klaver Pechtold daarom de vraag voorleggen, of een kabinet met de VVD per se Rutte als voorzitter van de ministerraad moet hebben. Dat biedt hem de mogelijkheid zelf als derde partij later het premierschap op te eisen. GroenLinks kan het zich veroorloven die eis te stellen, want deze formatiepoging mag immers mislukken, als de variant over links nog tot de mogelijkheden behoort.

Nachtmerriescenario van Jan Roos

Als Klaver erin slaagt GroenLinks groter te maken dan CDA en D66, kan zo het eerste kabinet Klaver tot stand komen: zowel in een variant met de VVD als in een kabinet met de SP, kan hij het Torentje niet mislopen.

 

Het moet weer even over GeenPeil gaan

Er zijn nou eenmaal verkiezingen, volgende maand.

Wordt dat wat met die partij, of zit er geen zetel in?

Een Nijmeegse taaltechnoloog (je verzint het niet) heeft ontdekt dat GeenPeil met 4 zetels een stuk beter in de electorale markt ligt dan de officiële peilinstanties ons willen doen geloven: die houden de score op 0.

Door te turven hoe vaak de jonkies over de tong gegaan zijn bij het Twittervolk, meent hij de kansen van de nieuwkomers op 15 maart beter in te kunnen schatten dan de pro's.

Eén zetel moet er dan toch in zitten voor GeenPeil, zou je denken, op basis van de metingen van deze techneut. Dat zou een grote doorbraak betekenen in Nederland: de introductie van door kiezers gecontroleerd stemgedrag in het hart van onze democratie. Kwaliteit weegt daarbij voorlopig zwaarder dan kwantiteit.

Zelfs met slechts één zetel zal GeenPeil de benchmark worden in de Tweede Kamer: het stemgedrag van elke fractie zal vergeleken worden met dat van GeenPeil. Die heeft immers de meeste democratische autoriteit, want spreekt namens de meerderheid van de bevolking.

In de stemmentrackers van 2021 (wat hebben partijen in de Kamer gestemd, in de afgelopen jaren?) zal blijken dat GeenPeil bij de meeste kiezers bovenaan staat. Dat is wiskundig niet anders denkbaar. Vraag maar aan Ionica. Omdat GeenPeil de Meerderheidspartij is, zullen de meeste mensen bij de keuzes van GeenPeil het vaakst hun eigen mening tegenkomen. Vanaf dan kan deze vernieuwingsbeweging gaan denken aan een getalsmatige opmars.

Ja, maar ...

Welke motieven hebben mensen, daar niet voor te gaan? Als je GeenPeil niet wilt,

- welke verwachting van de democratie heb je dan in Nederland?

- ben je blij dat je mening er vier jaar lang weer niet toe doet?

- denk je echt dat die 150 afgevaardigden alles beter weten dan jij?

Doe mee met dit democratische experiment: help GeenPeil aan die ene zetel. Dan doe je er op het Binnenhof elke dag toe.

De zelfbeschadiging van Mark Rutte

Premier Rutte zit in een lastig parket. Onhandig opereren heeft hem een moeilijke politieke toekomst opgeleverd.

Geen PVV meer

Zijn eerste kabinet was geconstrueerd rond een taboeverklaring van islam-bashing. Zo had de VVD wel het voordeel van rechts regeringsbeleid maar niet het nadeel van buitenlands gedonder.

Om onverklaarbare redenen is Rutte van die koers afgestapt. Gemakzuchtig heeft hij de hele PVV in de ban gedaan, waar Wilders electoraal minder last van heeft dan de VVD zelf. Niemand gelooft dat de premier het 'minder, minder' (wat zogenaamd zijn motief was) net zo schokkend vond als het OM.

Het gevolg van die misstap is, dat de invloed van Rutte na de verkiezingen daalt. Er zijn drie scenario's (de SP sluit de VVD uit en VVD en CDA gaan nooit akkoord met de 50Plus-eis dat de AOW terug moet naar 65):

Drie keer niks

1)  De VVD regeert met de PVV.

2)  De VVD neemt deel aan een zespartijenkabinet van VVD, CDA, D66, PvdA, CU en SGP.

3)  De VVD doet mee aan een kabinet waar zowel PvdA, als D66, als GroenLinks in zitten.

De eerste mogelijkheid lijkt nu klein, maar hetzelfde kun je van de derde zeggen: de VVD zou in die variant bij de huidige peilingen maar 28% van de Kamerzetels leveren. Haar invloed op het kabinetsbeleid zou navenant gering zijn en daardoor voor nog meer ontevreden VVD-kiezers zorgen. Als Rutte dan de ministerraad voorzit, is drie kwart van de mensen aan tafel geen partijgenoot van hem. Zie dan maar eens gezag op te bouwen in de regeringsploeg.

De kiezer heeft de mogelijkheid het tweede scenario onmogelijk te maken, door die combinatie niet aan een meerderheid te helpen. Een minderheidskabinet van zes partijen bezit geen stabiliteit: 50Plus en GroenLinks zouden hun huid wel heel duur verkopen voor steun aan de coalitie.

Now what?

De VVD heeft zichzelf in een hoek gemanoeuvreerd waar ze niet meer zonder kleerscheuren uit kan komen.

Rutte II was een van de meest succesvolle kabinetten van na de oorlog, de premierbonus lag voor het oprapen, en toch staat Mark Rutte na 15 maart bijna met lege handen en is hij overgeleverd aan de grillen van een hele rits andere partijen.

Dat realiseert hij zich inmiddels natuurlijk ook. Als hij zichzelf tijdens het tandenpoetsen in de spiegel aankijkt, denkt hij vast wel: 'That's another fine mess you've gotten me into'.